Τόμος Β, Κεφ. 5
Λογοτεχνία
Ποίηση – έμμετρος λόγος
Τα θέματα της αρχαίας ελληνικής ποίησης: Τα περισσότερα από τα θέματα είναι από τη μυθολογία, ακόμη και όταν το θέμα δεν ήταν μυθολογικό η μυθολογία εμφανίζεται με νύξεις.
Μεγάλο μέρος αφορά σχέσεις και δράσεις των θεών, εξηγώντας την καταγωγή τους και την αιτία της θρησκευτικής τελετουργίας (αιτιολογικοί). Ο 2ος θεματικός άξονας ήταν η δράση των ανθρώπων της ηρωικής εποχής (ήρωες – ημίθεοι).
Η σημασία του μέτρου στην αρχαία ελληνική ποίηση
Το κυριότερο χαρακτηριστικό της ήταν ο έμμετρος στίχος. Η σύνταξη των στίχων γινόταν βάσει μέτρου, εναλλαγή μακρών – βραχέων συλλαβών (προσωδία) που της έδινε ρυθμό, αφού στην προφορά σημασία είχε η χρονική διάρκεια των συλλαβών. Ο ρόλος των μέτρων ήταν τόσο σπουδαίος, ώστε να χαρακτηρίζει κατηγορίες ποιήσεως.
Εξάμετρων (122 122 122 122 122 1) η (11 11 11 11 1221 1)
Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010
Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010
ΕΛΠ 10 - Τέχνη
Τόμος Β, Κεφ. 4
Τέχνη
Με τον όρο τέχνη εννοούμε συμβατικά την τέχνη που αναπτύχθηκε στον Ελληνικό κόσμο από τον 11ον – 1ον αιώνα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Τα βασικά χαρακτηριστικά της Ελληνικής Τέχνης
Το κύριο θέμα της Ελληνικής τέχνης ήταν η ανθρώπινη μορφή η οποία οφείλεται στην ανθρωποκεντρική φύση του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού. Το κυριότερο χαρακτηριστικό της Ελληνικής τέχνης είναι η Μίμηση, η τάση της απεικόνισης των μορφών, που είναι πιστότερα στην πραγματικότητα, χάρη αυτής της μίμησης οι Έλληνες απομακρύνθηκαν από την συμβατικότητα της Βαβυλώνιας – Αιγυπτιακής τέχνης. Ακόμη και σε περιόδους στις οποίες η μίμηση ,ήταν ο κύριος σκοπός, συνοδεύονταν από την τάση για εξιδανίκευση και τελειοποίηση. Η εξιδανίκευση χαρακτήριζε την Ελληνική σκέψη και είχε πνευματική και θρησκευτική διάσταση, εκ της βαθειάς ανάγκης τους για επιβολή της τάξεως στο χάος της φυσικής εμπειρίας και την τάση προς το θείο. Στην Ζωγραφική – γλυπτική, πίστευαν στην παρουσίαση του σώματος με μία τυπική ιδανική μορφή.
Τέχνη
Με τον όρο τέχνη εννοούμε συμβατικά την τέχνη που αναπτύχθηκε στον Ελληνικό κόσμο από τον 11ον – 1ον αιώνα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Τα βασικά χαρακτηριστικά της Ελληνικής Τέχνης
Το κύριο θέμα της Ελληνικής τέχνης ήταν η ανθρώπινη μορφή η οποία οφείλεται στην ανθρωποκεντρική φύση του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού. Το κυριότερο χαρακτηριστικό της Ελληνικής τέχνης είναι η Μίμηση, η τάση της απεικόνισης των μορφών, που είναι πιστότερα στην πραγματικότητα, χάρη αυτής της μίμησης οι Έλληνες απομακρύνθηκαν από την συμβατικότητα της Βαβυλώνιας – Αιγυπτιακής τέχνης. Ακόμη και σε περιόδους στις οποίες η μίμηση ,ήταν ο κύριος σκοπός, συνοδεύονταν από την τάση για εξιδανίκευση και τελειοποίηση. Η εξιδανίκευση χαρακτήριζε την Ελληνική σκέψη και είχε πνευματική και θρησκευτική διάσταση, εκ της βαθειάς ανάγκης τους για επιβολή της τάξεως στο χάος της φυσικής εμπειρίας και την τάση προς το θείο. Στην Ζωγραφική – γλυπτική, πίστευαν στην παρουσίαση του σώματος με μία τυπική ιδανική μορφή.
Τρίτη 17 Αυγούστου 2010
ΕΛΠ 10 - Φιλοσοφία και Επιστήμη
Τόμος Β, Κεφ. 3
Φιλοσοφία
Με βάση τις προσωπικότητες που κυριάρχησαν και τα προβλήματα που την απασχόλησαν, η Ελληνική - Φιλοσοφία χωρίζεται σε 3 περιόδους:
Α) κοσμολογική περίοδος (585 π.Χ. – μέσα 5ου αι.): Κύριο μέλημα τους η λύση του προβλήματος της φύσης και της γένεσης του κόσμου.
Β) Σωκράτης, Πλάτωνας και Αριστοτέλης. Ανθρωποκεντρική περίοδος: στρέφεται η προσοχή στον ίδιο τον άνθρωπο και στο νόημα της ύπαρξης του (μέσα 5ου αι. π.Χ. – 322 π.Χ.)
Γ) Μετα – αριστοτελική φιλοσοφία. Ατομικιστική περίοδος (322 π.Χ. – 529 μ.Χ.) : η φιλοσοφία στρέφεται προς τον ατομικισμό (έχουμε τάσεις συγχώνευσης διαφόρων δογμάτων ή θεωριών)
Φιλοσοφία
Με βάση τις προσωπικότητες που κυριάρχησαν και τα προβλήματα που την απασχόλησαν, η Ελληνική - Φιλοσοφία χωρίζεται σε 3 περιόδους:
Α) κοσμολογική περίοδος (585 π.Χ. – μέσα 5ου αι.): Κύριο μέλημα τους η λύση του προβλήματος της φύσης και της γένεσης του κόσμου.
Β) Σωκράτης, Πλάτωνας και Αριστοτέλης. Ανθρωποκεντρική περίοδος: στρέφεται η προσοχή στον ίδιο τον άνθρωπο και στο νόημα της ύπαρξης του (μέσα 5ου αι. π.Χ. – 322 π.Χ.)
Γ) Μετα – αριστοτελική φιλοσοφία. Ατομικιστική περίοδος (322 π.Χ. – 529 μ.Χ.) : η φιλοσοφία στρέφεται προς τον ατομικισμό (έχουμε τάσεις συγχώνευσης διαφόρων δογμάτων ή θεωριών)
Τρίτη 10 Αυγούστου 2010
ΕΛΠ 10 - Πολιτική και θεωρία της πολιτικής
Τόμος Β - Κεφάλαιο 2
Πολιτική και θεωρία της πολιτικής
Τα κράτη της αρχαίας Ελλάδας όσον αφορά την πολιτική οργάνωση τους χωρίζονται σε 3 κατηγορίες: το έθνος ή Φυλή – κράτος την πόλη κράτος και το ομοσπονδιακό κράτος. Στην ελληνιστική εποχή η πόλη κράτος κατέληξε να αποτελεί μέρος μεγάλων μοναρχικών κρατών, έτσι προστίθεται και η κατηγορία του Ελληνικού βασιλείου.
Πόλις: χαρακτηριστικό της το άστυ ( κύριο διοικητικό – πολιτικό – πολιτιστικό – θρησκευτικό κέντρο: κατοικίες + ανάκτορα σε οχυρή τοποθεσία που καθιερώθηκε τόπος λατρείας), γύρω του η χώρα. Σαφή τα γεωγραφικά όρια μεταξύ πόλεων. Η γένεση της πόλεως με κριτήριο το ναός του πολιούχου: 8ος αιώνας.
Έθνος: το φυλετικό κράτος κατελάμβανε καθορισμένη και εκτεταμένη περιοχή, όπου ο πληθυσμός ζούσε σε μικρές κώμες, πίστευαν στην κοινή καταγωγή τους από ένα πρόγονο, ομιλούσαν την ίδια διάλεκτο, ίδιον τρόπο ζωής και έντονο θρησκευτικό συναίσθημα με την λατρεία των θεών στα κοινά ιερά.
Ομοσπονδιακό κράτος: η ένωση σε φυλετικά ομοσπονδιακά – κράτη διαφόρων γειτονικών κρατών για ασφάλεια υιοθετώντας οργανωτικές λύσεις ήδη εφαρμοσμένες στις πόλεις κράτη. Γνωστότερο το κράτος της Βοιωτίας, με αντιπροσωπευτικό σύστημα, εκπροσώπους των διαφόρων ομοσπονδιακών κρατών (11 βιοτάρχοι 4 της Θήβας).
Ελληνιστικά βασίλεια: μεγάλα βασίλεια τα οποία είχαν την απόλυτη εξουσία (πολιτική – στρατιωτική), την εξουσία είχαν μονάρχες επί ανομοιογενούς πληθυσμού. Η πόλη στο αποκορύφωμα της κρίσης της τον 5ον αιώνα, αν και υπήρχε, ήταν μέρος των βασιλείων με τοπική σημασία γιατί οι αποφάσεις λαμβάνονταν αλλού.
Συμμαχία: Για λόγους αντιμετωπίσεως εξ-απειλών οι πόλεις – κράτη ενωνόντουσαν σε συμμαχίες.
α) Πελοπονησσιακή συμμαχία: η επικεφαλής, ήλεγχε την οργάνωση και οι αντιπρόσωποι συνεδρίαζαν.
β) Αθηναϊκή
Πολιτική και θεωρία της πολιτικής
Τα κράτη της αρχαίας Ελλάδας όσον αφορά την πολιτική οργάνωση τους χωρίζονται σε 3 κατηγορίες: το έθνος ή Φυλή – κράτος την πόλη κράτος και το ομοσπονδιακό κράτος. Στην ελληνιστική εποχή η πόλη κράτος κατέληξε να αποτελεί μέρος μεγάλων μοναρχικών κρατών, έτσι προστίθεται και η κατηγορία του Ελληνικού βασιλείου.
Πόλις: χαρακτηριστικό της το άστυ ( κύριο διοικητικό – πολιτικό – πολιτιστικό – θρησκευτικό κέντρο: κατοικίες + ανάκτορα σε οχυρή τοποθεσία που καθιερώθηκε τόπος λατρείας), γύρω του η χώρα. Σαφή τα γεωγραφικά όρια μεταξύ πόλεων. Η γένεση της πόλεως με κριτήριο το ναός του πολιούχου: 8ος αιώνας.
Έθνος: το φυλετικό κράτος κατελάμβανε καθορισμένη και εκτεταμένη περιοχή, όπου ο πληθυσμός ζούσε σε μικρές κώμες, πίστευαν στην κοινή καταγωγή τους από ένα πρόγονο, ομιλούσαν την ίδια διάλεκτο, ίδιον τρόπο ζωής και έντονο θρησκευτικό συναίσθημα με την λατρεία των θεών στα κοινά ιερά.
Ομοσπονδιακό κράτος: η ένωση σε φυλετικά ομοσπονδιακά – κράτη διαφόρων γειτονικών κρατών για ασφάλεια υιοθετώντας οργανωτικές λύσεις ήδη εφαρμοσμένες στις πόλεις κράτη. Γνωστότερο το κράτος της Βοιωτίας, με αντιπροσωπευτικό σύστημα, εκπροσώπους των διαφόρων ομοσπονδιακών κρατών (11 βιοτάρχοι 4 της Θήβας).
Ελληνιστικά βασίλεια: μεγάλα βασίλεια τα οποία είχαν την απόλυτη εξουσία (πολιτική – στρατιωτική), την εξουσία είχαν μονάρχες επί ανομοιογενούς πληθυσμού. Η πόλη στο αποκορύφωμα της κρίσης της τον 5ον αιώνα, αν και υπήρχε, ήταν μέρος των βασιλείων με τοπική σημασία γιατί οι αποφάσεις λαμβάνονταν αλλού.
Συμμαχία: Για λόγους αντιμετωπίσεως εξ-απειλών οι πόλεις – κράτη ενωνόντουσαν σε συμμαχίες.
α) Πελοπονησσιακή συμμαχία: η επικεφαλής, ήλεγχε την οργάνωση και οι αντιπρόσωποι συνεδρίαζαν.
β) Αθηναϊκή
Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010
ΕΛΠ 10 - Οι αξίες των αρχαίων Ελλήνων
Τόμος Β, Κεφ. 1
Οι θρησκευτικές αξίες
Η θρησκεία διείπε κάθε πλευρά της ζωής των Ελλήνων και οι σπουδαιότερες αξίες τους ήταν θρησκευτικές, περιλαμβάνοντας πολλές θεότητες: Ουράνιες, Χθόνιες, Ήρωες. Οι ουράνιες θεότητες ήσαν οι 12 ολύμπιοι, που αντιπροσώπευαν όψεις της καθημερινής ζωής. Οι χθόνιες θεότητες ανήκαν στην γη, και σχετίζονταν με την ευημερία, με διαφορετικές ιεροτελεστίας εκ των 12. (Άδης, Περσεφόνη, Εκάτη, Τιτάνες, Γοργώ). Οι Ήρωες, άνθρωποι από τα του παρελθόντος, με θεϊκή υπόσταση. Οι τάφοι των έγιναν αντικείμενα λατρείας, έκαστος συνδέεται ως προστάτης της πόλης και η ηρωική λατρεία (8ος) συνδέεται με την γένεση της.
Οι θρησκευτικές αξίες
Η θρησκεία διείπε κάθε πλευρά της ζωής των Ελλήνων και οι σπουδαιότερες αξίες τους ήταν θρησκευτικές, περιλαμβάνοντας πολλές θεότητες: Ουράνιες, Χθόνιες, Ήρωες. Οι ουράνιες θεότητες ήσαν οι 12 ολύμπιοι, που αντιπροσώπευαν όψεις της καθημερινής ζωής. Οι χθόνιες θεότητες ανήκαν στην γη, και σχετίζονταν με την ευημερία, με διαφορετικές ιεροτελεστίας εκ των 12. (Άδης, Περσεφόνη, Εκάτη, Τιτάνες, Γοργώ). Οι Ήρωες, άνθρωποι από τα του παρελθόντος, με θεϊκή υπόσταση. Οι τάφοι των έγιναν αντικείμενα λατρείας, έκαστος συνδέεται ως προστάτης της πόλης και η ηρωική λατρεία (8ος) συνδέεται με την γένεση της.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)