Πώς το οθωμανικό καθεστώς αφάνισε εκατομμύρια Χριστιανών από την Ανατολία

Στις 15 Αυγούστου, σηματοδοτείται η επέτειος της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μιας από τις πιο ιερές ημέρες στο ελληνορθόδοξο ημερολόγιο. Συμπληρώνονται 104 χρόνια μετά τη συστηματική εκστρατεία που εξαφάνισε αρχαίες χριστιανικές κοινότητες σε όλη την Ανατολία, μια εκστρατεία που καταγράφηκε όχι από τρίτους, αλλά από τους ίδιους τους Οθωμανούς αξιωματούχους.

Στις 22 Οκτωβρίου 1918, ο πρώην Μεγάλος Βεζίρης Νταμάτ Φερίτ Πασάς δήλωσε απευθείας στην τουρκική Γερουσία ότι η εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών ήταν έγκλημα που διαπράχθηκε από την Επιτροπή Ένωσης και Προόδου, το οποίο πραγματοποιήθηκε «χωρίς κανένα λόγο». Εκτίμησε ότι 550.000 Οθωμανοί υπήκοοι απελάθηκαν και εξοντώθηκαν και παραδέχτηκε ότι ο πραγματικός αριθμός ήταν πιθανώς υψηλότερος.

Εκτίμησε ότι 550.000 Οθωμανοί υπήκοοι απελάθηκαν και εξοντώθηκαν και παραδέχτηκε ότι ο πραγματικός αριθμός ήταν πιθανώς υψηλότερος.

He estimated that 550,000 Ottoman subjects were deported and exterminated and admitted that the actual number was probably higher.

Την ίδια ημέρα, η εξέχουσα Τουρκάλα δημοσιογράφος Βαλιντέ Εντίπ Χανίμ έγραψε στην εφημερίδα Vakit ότι οι Έλληνες υπήκοοι είχαν εκδιωχθεί και ξεριζωθεί χρησιμοποιώντας μεθόδους «που μοιάζουν με αυτές του Μεσαίωνα». Η τουρκική εφημερίδα Akam δήλωσε ξεκάθαρα ότι η οθωμανική κυβέρνηση έφερε την πλήρη ευθύνη για τα εγκλήματα.

Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι αναγκάστηκαν σε πορείες θανάτου μέσα από βουνά και ερήμους, χωρίς τροφή, νερό ή στέγη. Οι απελάσεις παρουσιάστηκαν ως μετεγκαταστάσεις, αλλά είχαν σχεδιαστεί για να σκοτώνουν μέσω εξάντλησης, πείνας και έκθεσης. Ολόκληρα χωριά λεηλατήθηκαν, κάηκαν και καταστράφηκαν. Άνδρες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι βασανίστηκαν, ακρωτηριάστηκαν και θάφτηκαν ζωντανοί.

Ο αναγκαστικός εξισλαμισμός των επιζώντων ήταν εξίσου συστηματικός. Χριστιανικά ορφανά των οποίων οι γονείς είχαν σκοτωθεί ή εκδιωχθεί τοποθετήθηκαν σε κρατικά ορφανοτροφεία, συμπεριλαμβανομένου ενός στην Πάνορμο που ιδρύθηκε υπό τον Γερμανό Στρατηγό Λίμαν φον Σάντερς, όπου τους δόθηκε αυστηρά μουσουλμανική και τουρκική εκπαίδευση. Ελληνικές οικογένειες διασκορπίστηκαν επίσης βίαια σε απομονωμένα τουρκικά χωριά χωρίς να επιτρέπεται η επαφή με άλλες χριστιανικές κοινότητες.

Αυτά τα γεγονότα έληξαν γύρω στο 1922, μόλις πριν από 104 χρόνια. Οι επιζώντες ήταν ακόμα ζωντανοί και αφηγούνταν τις εμπειρίες τους στη ζωντανή μνήμη. Οι κοινότητες που κάποτε όριζαν τη χριστιανική ζωή σε όλη τη Μικρά Ασία σβήστηκαν εντελώς και η εξαφάνισή τους έθεσε τα θεμέλια για το πώς μοιάζει η Τουρκία σήμερα.

#ΕλληνικήΓενοκτονία #Ανατολία #ΠοτέΜηνΞεχάσετε

________________________

Today, August 15, marks the anniversary of the Assumption of the Virgin Mary, one of the holiest days in the Greek Orthodox calendar. It falls 104 years after the systematic campaign that wiped out ancient Christian communities across Anatolia, a campaign documented not by outsiders, but by Ottoman officials themselves.

On October 22, 1918, former Grand Vizier Damat Ferit Pasha told the Turkish Senate directly that the annihilation of Christian populations was a crime committed by the Committee of Union and Progress, carried out "without any reason." He estimated 550,000 Ottoman subjects were deported and exterminated, and admitted the real number was likely higher.

That same day, prominent Turkish journalist Valide Edip Hanım wrote in the newspaper Vakit that Greek subjects had been driven out and uprooted using methods "resembling those of the Middle Ages." The Turkish newspaper Akam stated plainly that the Ottoman government bore full responsibility for the crimes.

Greeks, Armenians, and Assyrians were forced on death marches through mountains and deserts, with no food, water, or shelter. The deportations were framed as relocations but were designed to kill through exhaustion, starvation, and exposure. Entire villages were looted, burned, and destroyed. Men, women, children, and the elderly were tortured, mutilated, and buried alive.

The forced Islamization of survivors was equally systematic. Christian orphans whose parents had been killed or expelled were placed in state-run orphanages, including one at Panormos established under German General Liman von Sanders, where they were given a strictly Muslim and Turkish education. Greek families were also forcibly dispersed into isolated Turkish villages with no contact permitted with other Christian communities.

These events ended around 1922, just 104 years ago. Survivors were still alive and recounting their experiences within living memory. The communities that once defined Christian life across Asia Minor were erased entirely, and their disappearance laid the foundation for what Turkey looks like today.

#GreekGenocide #Anatolia #NeverForget

Source: The Atlas Wire - Greece 

Πώς η αρχαία προφορά επηρεάζει τη βιολογία μας

Στην αρχαιότητα, η γλώσσα ονομαζόταν "Αυδή" (από το άδω = τραγουδώ). Δεν μιλούσαν, αλλά τραγουδούσαν τις λέξεις! Δείτε πώς λειτουργούσε ο συχνικός προγραμματισμός:

Η Οξεία ( ΄ ): Ανέβαζε την ένταση και τη συχνότητα της φωνής (οξύς ήχος). Λειτουργεί ως διεγέρτης του νευρικού συστήματος, αυξάνοντας την πνευματική εγρήγορση.

Η Περισπώμενη ( ῀ ): Ανάγκαζε τη φωνή να κάνει μια κυματιστή κίνηση (ανέβασμα και κατέβασμα στον ίδιο φθόγγο). Αυτό δημιουργεί ένα ηχητικό ημίτονο, ιδανικό για τη χαλάρωση του εγκεφάλου και τον συντονισμό των δύο ημισφαιρίων.

Η Δασεία ( ʽ ): Ένα πνεύμα που απαιτούσε μια έντονη εκπνοή (σαν "H" ή "Χ") πριν από το φωνήεν. Αυτή η ελεγχόμενη έξοδος του αέρα ενεργοποιούσε το διάφραγμα και άλλαζε την πίεση του οξυγόνου στα κύτταρα!

Όταν η Οξεία ανεβάζει τη συχνότητα, η Περισπώμενη δημιουργεί ηχητικά κύματα και η Δασεία ρυθμίζει το οξυγόνο, το σώμα μας μετατρέπεται σε μια γεννήτρια συγκεκριμένων συχνοτήτων.

Αυτές οι δονήσεις δεν χάνονται στον αέρα. Ταξιδεύουν ακαριαία μέσα στο ίδιο μας το σώμα, το οποίο αποτελείται κατά 70% από νερό. Το νερό είναι ο κορυφαίος αγωγός ήχου και αποτυπώνει κάθε κραδασμό.

Η κυματική αναδόμηση: Εδώ ακριβώς μπαίνει η επιστήμη της Κυματικής (Cymatics), η οποία αποδεικνύει ότι οι συχνότητες αλλάζουν γεωμετρικά τη δομή της ύλης και του νερού.

Το τελικό αποτέλεσμα: Προφέροντας τον Ελληνικό Λόγο με τη σωστή προφορά, οι ήχοι λειτουργούν ως «αρχιτεκτονικά» σήματα. Οι δονήσεις των τόνων περνούν μέσα από το υγρό στοιχείο του σώματος και αναδομούν γεωμετρικά τα ίδια σας τα κύτταρα και το dna, συντονίζοντάς τα σε κατάσταση απόλυτης ισορροπίας.

Διονυσία Κλαρινετατζή

-----  το κείμενο αλλιεύθηκε από εδώ.

Γιατί οι ακτές της Σκωτίας είναι γεμάτες αρχαιοελληνικά ονόματα;

Η Αρχαία Δύναμη που Άλλαξε την Ιστορία

Η Σκωτία, μια χώρα με πλούσια ιστορία και επιβλητικά τοπία, κρύβει στις ονομασίες των τόπων της μια απρόσμενη σύνδεση με την αρχαία Ελλάδα. Πέρα από τους μύθους και τις θρυλικές ιστορίες, μια προσεκτική ματιά στα τοπωνύμια αποκαλύπτει μια γλωσσική γέφυρα που διασχίζει χιλιετίες, υποδηλώνοντας πιθανές επαφές και επιρροές που χάνονται στα βάθη του χρόνου.

Η ιδέα ότι η Σκωτία μπορεί να έχει αρχαιοελληνικά τοπωνύμια φαντάζει αρχικά παράδοξη. Ωστόσο, η ετυμολογία ορισμένων ονομάτων, ειδικά σε παράκτιες και νησιωτικές περιοχές, υποδηλώνει μια βαθύτερη σύνδεση που ξεπερνά τη σύμπτωση. Αυτή η ανακάλυψη όχι μόνο εμπλουτίζει την ιστορική μας κατανόηση, αλλά προσφέρει και μια νέα οπτική για την παγκόσμια διάδοση του ελληνικού πολιτισμού.

Γλωσσικά Αποτυπώματα: Από την Αρχαία Ελλάδα στη Σκωτία

Πολλά από τα τοπωνύμια που έχουν εντοπιστεί στη Σκωτία, κυρίως στις δυτικές ακτές και τα νησιά, φέρουν μια ηχητική και εννοιολογική συγγένεια με αρχαίες ελληνικές λέξεις. Αυτό υποδηλώνει ότι οι «ονοματοθέτες» μπορεί να ήταν αρχαίοι Έλληνες ναυτικοί, έμποροι ή εξερευνητές που έφτασαν σε αυτές τις μακρινές περιοχές.

Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Ayr: Μια παραθαλάσσια πόλη στα νοτιοδυτικά της Γλασκώβης, η ονομασία της οποίας παραπέμπει στην ελληνική λέξη «αέρας» ή «αέρηδες», περιγράφοντας εύστοχα την εκτεθειμένη γεωγραφική της θέση.

Gigha: Ένα νησί που ηχεί σαν τη λέξη «Γίγας», υποδηλώνοντας ίσως κάτι το επιβλητικό ή μεγάλο.

Jura: Ένα άλλο νησί, το όνομα του οποίου είναι πανομοιότυπο με το ελληνικό νησί των Κυκλάδων, Γιούρα.

Colonsay: Η ονομασία αυτού του νησιού μπορεί να κρύβει την ελληνική λέξη «Κολώνα», ενώ στο αγγλικό λεξικό αποδίδεται και ως «αποικία», μια έννοια που συνδέεται άμεσα με την ελληνική ναυτική εξάπλωση.

Iona: Ένα νησί που εύκολα παραπέμπει στον «Ίωνα», τον μυθικό πρόγονο των Ιώνων, υποδηλώνοντας την παρουσία αρχαίων Ελλήνων ταξιδευτών.

Achill: Μια πόλη-λιμάνι που φέρει ηχητική ομοιότητα με το «Αχιλλεύς» ή «Αχίλλειον», πιθανόν δοσμένη προς τιμήν του Ομηρικού ήρωα.

Easdale: Ένας θαλάσσιος δίαυλος που ερμηνεύεται ως «το πέρασμα του Αίαντα», ενός άλλου σημαντικού Ομηρικού ήρωα.

Kirkisbowl και Aris aig: Τοπωνύμια που φέρουν «Ομηρικές» αναφορές, όπως «το κύπελλον της Κίρκης».

Cori, Couros, Troon, Helen’s burg: Ονομασίες που παραπέμπουν σε «Κόρη», «Κούρος», «Τρώων» και «Ελένης κάστρον» αντίστοιχα, θυμίζοντας αρχαίες ελληνικές παραλιακές ζώνες.

Treshnish Isles: Ένα σύμπλεγμα τριών νησιών, όπου το «Treshnish» μπορεί να είναι παραφθορά του «Τρία Νησιά», δημιουργώντας έναν λεκτικό πλεοονασμό όταν προστίθεται το αγγλικό «Isles».

Gometra: Η ονομασία της ακτής απέναντι από τα Treshnish Isles, που φαίνεται να προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «Γη» και «Μέτρο».

Thurso: Μια πόλη-λιμάνι στη Βόρεια Σκωτία, το όνομα της οποίας μπορεί να συνδέεται με την αρχαία ελληνική λέξη «Θύρσος» ή να παραπέμπει στην αρχαία μεσογειακή πόλη Ταρσό.

Η «Καλυδωνία» και η Μυκηναϊκή Εξάπλωση

Μια από τις πιο γνωστές αρχαίες ονομασίες της Σκωτίας είναι η «Καλυδωνία». Ενώ η λέξη αυτή δεν έχει συγκεκριμένη έννοια στην αγγλική γλώσσα, παραπέμπει άμεσα στην αρχαία ελληνική πόλη Καλυδώνα, στην περιοχή του Μεσολογγίου, η οποία ήταν παραθαλάσσια και συνδέεται με μυθικές μορφές όπως ο Οινέας και ο Διομήδης.

Αυτά τα τοπωνύμια, που αφορούν κυρίως παράκτιες και νησιωτικές περιοχές, ενισχύουν την υπόθεση ότι οι «ονοματοθέτες» ήταν μετα-Ομηρικοί αρχαίοι Έλληνες ναυτικοί, έμποροι και εξερευνητές. Πιθανότατα έφτασαν σε αυτές τις περιοχές για εμπορικούς σκοπούς, αναζητώντας μέταλλα όπως ο κασσίτερος από τις περίφημες «Κασσιτερίδες νήσους». Η απουσία αντίστοιχων τοπωνυμίων στην ενδοχώρα υποδηλώνει ότι δεν είχαν τη δυνατότητα ή τη διάθεση να εισχωρήσουν βαθύτερα.

Η «Τρισκελίδα» και η Έννοια του «Clan»

Ένα ακόμα εντυπωσιακό στοιχείο είναι η σημασία του Isle of Man, η περίφημη «Τρισκελίδα», ένα διακοσμητικό σύμβολο που κοσμούσε αρχαίες ελληνικές ασπίδες. Η επιλογή αυτού του συμβόλου από τους κατοίκους του νησιού, πιθανώς ως ανάμνηση «θρυλικών» προγόνων, υποδηλώνει μια άμεση σύνδεση με την ελληνική ναυτική παρουσία.

Επιπλέον, η λέξη «CLAN», που σημαίνει «γένος» και είναι τόσο σημαντική για τους Σκωτσέζους, έχει εντοπιστεί σε πελασγικές επιγραφές με την έννοια του «κλώνου» ή «υιού». Αυτή η γλωσσική συγγένεια, αν και απαιτεί περαιτέρω έρευνα, υποδηλώνει μια πιθανή προϊστορική σύνδεση με τους Πελασγούς, τους «Δίους» προγόνους των Ελλήνων.

Συμπέρασμα

Η παρουσία ελληνικών τοπωνυμίων και γλωσσικών αποτυπωμάτων στη Σκωτία αποτελεί ένα συναρπαστικό πεδίο έρευνας. Ενώ ορισμένες θεωρίες μπορεί να είναι αντικείμενο συζήτησης, η πληθώρα των ενδείξεων υποδηλώνει ότι η αρχαία ελληνική επιρροή έφτασε πολύ πιο βόρεια από ό,τι πιστεύαμε. Αυτή η γλωσσική κληρονομιά μας υπενθυμίζει την παγκόσμια εμβέλεια του ελληνικού πολιτισμού και την αδιάκοπη περιέργεια των αρχαίων Ελλήνων να εξερευνήσουν τον κόσμο, αφήνοντας το ανεξίτηλο στίγμα τους ακόμα και στα πιο απρόσμενα μέρη.

Συχνές Ερωτήσεις

Ποια είναι η σχέση της «Καλυδωνίας» με την Ελλάδα; Η αρχαία αυτή ονομασία της Σκωτίας παραπέμπει ευθέως στην αρχαία ελληνική παραθαλάσσια πόλη Καλυδώνα στην περιοχή του Μεσολογγίου.

Γιατί υπάρχουν ελληνικά τοπωνύμια μόνο στις ακτές της Σκωτίας; Διότι οι ονοματοθέτες ήταν κυρίως αρχαίοι ναυτικοί, έμποροι και εξερευνητές που προσέγγισαν τα νησιά και τις ακτές για εμπορικούς σκοπούς, χωρίς να εισχωρήσουν στην ενδοχώρα.

Τι πρέπει να κρατήσετε

Πολλά σκωτσέζικα νησιά και λιμάνια (όπως Jura, Ayr, Iona, Achill) κρύβουν ισχυρές αρχαιοελληνικές και ομηρικές ετυμολογικές ρίζες.

Το διάσημο σύμβολο «Τρισκελίδα» στο Isle of Man κοσμούσε τις ασπίδες των αρχαίων Ελλήνων πολεμιστών.

Η λέξη «Clan» παρουσιάζει γλωσσική συγγένεια με πελασγικές επιγραφές, υποδηλώνοντας βαθιές προϊστορικές συνδέσεις.

πηγή.

---  σημ.: Ακόμα και η ονομασία της χώρας ετυμολογείται από την αρχαία ελληνική λέξη σκότος. Σκωτία (Scotland) είναι η χώρα, η γη που δεν έχει φως, δεν έχει ήλιο, εκεί που επικρατεί σκοτάδι.

Πώς λεγόταν η Αθήνα πριν ονομαστεί Αθήνα;

Η Αθήνα είναι η πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας. Είναι από τις παλαιότερες πόλεις του κόσμου, με την καταγεγραμμένη ιστορία της να φθάνει ως το 3.200 π.Χ. 

Η Αρχαία Αθήνα, μια περιτοιχισμένη πόλη, ήταν μία πανίσχυρη πόλη-κράτος, που αναπτύχθηκε παράλληλα με το λιμάνι της, το οποίο αρχικά ήταν το Φάληρο και αργότερα ο Πειραιάς. Κέντρο των τεχνών, της γνώσης και της φιλοσοφίας, έδρα της Ακαδημίας του Πλάτωνα και το Λυκείου του Αριστοτέλη, αναφέρεται ευρέως ως λίκνο του Δυτικού πολιτισμού και γενέτειρα της δημοκρατίας, κυρίως λόγω της επίδρασης των πολιτιστικών και πολιτικών επιτευγμάτων της κατά τους 5ο και 4ο αιώνες π.Χ. στο υπόλοιπο της τότε γνωστής Ευρωπαϊκής ηπείρου.

Το αρχικό όνομα της Αθήνας ήταν Ακτή ή Ακτική και το είχε πάρει από τον πρώτο της βασιλιά, Ακταίο. Το δεύτερο όνομά της, Κεκροπία, είχε προέλθει από τον βασιλιά Κέκροπα. Ο Κέκρωψ δέχεται το δώρο της θεάς Αθηνάς, το ιερό δένδρο της ελαίας, κρατήρας 410 π.Χ., ο οποίος διαδέχθηκε τον Ακταίο, αφού παντρεύτηκε την κόρη του.

Σύμφωνα με τον μύθο, το κάτω μέρος του σώματος του ήταν το ίδιο, με αυτό του δράκοντα. Κατά την διάρκεια των χρόνων της βασιλείας του, η θεά Αθηνά και ο Ποσειδών συναγωνίσθηκαν για την προστασία της πόλεως, προσφέροντας δώρα.

Ο Ποσειδών κτύπησε με την τρίαινα του πάνω στον βράχο της Ακροπόλεως και ανέβλυσε μια πηγή με αλμυρό νερό. Από το χτύπημα (τα τρία σημάδια μπορεί να τα δει κανείς πίσω από το Ερέχθειον..) ξεπήδησε και το πρώτο άλογο έτοιμο να υπηρετήσει τον άνθρωπο, ενώ η Αθηνά πρόσφερε ένα δένδρο ελιάς.

Ο μύθος αναφέρει, ότι όλοι οι άνδρες της Αθήνας ψήφισαν για το δώρο του Ποσειδώνα και όλες οι γυναίκες για το δώρο της Αθηνάς και επειδή ήταν μια γυναίκα παραπάνω από τους άνδρες, η θεά Αθηνά προτιμήθηκε και από αυτήν, η πόλη πήρε το όνομα της.

Για να προστατεύσει την πόλη από τους πειρατές της Καρίας από την θάλασσα και τους Βοιωτούς από την ξηρά, ο Κέκρωψ διένειμε την Αττική σε δώδεκα περιοχές, για να διαχειρίζεται καλύτερα τον πληθυσμό: Αφίδναι, Βραυρώνα, Δεκέλεια, Επάκρια, Ελευσίνα, Κεκροπία, Κηφισία, Κυθαιρός, Φάληρο, Σφαιττός, Τετράπολις, Θορικό Περισσότερα…

Η ίδρυση της Αθήνας χάνεται στην αχλύ του μύθου, καθώς είναι γενικά αποδεκτό ότι προϋπήρχε της Μυκηναϊκής εποχής. Στα πανάρχαια χρόνια της νεολιθικής εποχής,όλη η περιοχή της Αττικής λεγόταν “Κραναά”. Η ονομασία προέρχεται από το επίθετο “κραναός” που σημαίνει τραχύς, πετρώδης, όπως δηλαδή ήταν όλη η βραχώδης Αττική χερσόνησος.

Κέκροπας

Πρώτοι κάτοικοι της περιοχής θεωρούνται οι Πελασγοί και μετέπειτα,μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, οι Ίωνες (ο γενάρχης Ίων ήταν υιός του Απόλλωνα και της Κρέουσας). Πρώτος βασιλιάς της πόλης, σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν ο Πελασγός Ακταίος και το αρχικό της όνομα ήταν “Ακτή” ή “Ακτική”. Τον Ακταίο διαδέχθηκε ο γαμπρός του,”Κέκροπας”,από τον οποίο ονομάστηκε “Κεκροπία”.

Ακταίος

-Σύμφωνα με τον Φερεκύδη, ήταν πατέρας του Τελαμώνα και φίλος του Πηλέα. -Σύμφωνα με τον Παυσανία, ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Αττικής. Η κόρη του Άγραυλος παντρεύτηκε τον Κέκροπα, τον οποίο διαδέχτηκε στον θρόνο της Αττικής ο Κραναός. 3. Γιος του Ίστρου, ποτάμιου θεού των Σκυθών, και σύμμαχος των Τρώων.

πηγή

Eva Psarrou: Boléro

Eva Psarrou: Boléro: παμ, πα-πα-πα-παμ, πα-πα-πα-παμ, παμ, παμ...  αδιάλλειπτα, επαναλαμβανόμενα, βασανιστικά. Αυτή η περιοδική ταλάντωση με μια αιχμή που δεν πρ...