Scribd - μια βιβλιοθήκη χωρίς σύνορα

Το είχα ανακαλύψει προ καιρού τυχαία, όμως δεν είχα δώσει και πολύ μεγάλη σημασία. Φαίνεται όμως ότι μπορεί να αποβεί αρκετά χρήσιμο στη μελέτη των θεματικών. Το Scribd είναι ένας χώρος ηλεκτρονικός στον οποίο μπορείς να ανεβάσεις, να μοιραστείς, να αποθηκεύσεις ή απλά να περιηγηθείς σε έγγραφα, σημειώσεις, ακόμα και ολόκληρα βιβλία από όλο τον κόσμο με ένα κλικ.

Προσπάθησα να συγκεντρώσω σε μια συλλογή ό,τι θεώρησα χρήσιμο για τις ενότητες του ΕΑΠ, σημειώσεις ενοτήτων, κείμενα που αφορούν στη θεματική του Ελληνικού Πολιτισμού κτλ.

Ακόμα βρίσκομαι στην αναζήτηση, μόλις δω πώς ακριβώς λειτουργεί, θα προσπαθήσω να ανεβάσω και δικά μου και από διάφορα που φτάνουν κατά καιρούς στα χέρια μου.

Την συλλογή ΕΑΠ μπορείτε να την βρείτε εδώ

ΕΛΠ 30 - Θέμα 3ης εργασίας 2010-11

ΕΛΠ 30/ ΓPAMMATA II
NEOEΛΛHNIKH ΦIΛOΛOΓIA (19ος και 20ός αιώνας)
Ακαδημαϊκό έτος 2010-2011
Συντονιστής: Αναπλ. Καθηγητής Ευριπίδης Γαραντούδης

Θέμα τρίτης γραπτής εργασίας

Μελετήστε τα ποιήματα:
«Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου• ποιητού εν Κομμαγηνή• 595 μ.Χ» του Κ. Π. Καβάφη,
«Παν» του Άγγελου Σικελιανού και
«[Είμαστε κάτι…]» του Κ. Γ. Καρυωτάκη,
σε συνδυασμό με τις οικείες σελίδες για το έργο των τριών ποιητών από το Εγχειρίδιο Μελέτης και από τις γραμματολογίες των Λίνου Πολίτη και Roderick Beaton, με το βοηθητικό υλικό που περιλαμβάνεται στο Εναλλακτικό Διδακτικό Υλικό (CD-rom) καθώς και με τα μελετήματα του Ανθολογίου Κριτικών Κειμένων που αναφέρονται στους τρεις ποιητές.
Τα ζητούμενα της εργασίας είναι δύο:

α) Να εντοπίσετε και να παρουσιάσετε τα στοιχεία της θεματικής και της τεχνοτροπίας των τριών ποιημάτων.
β) Να σχολιάσετε συγκριτικά τις απόψεις που εμπεριέχονται στα ποιήματα, αναφορικά με τη λειτουργία της ποίησης.

Έκταση εργασίας: 6 σελίδες (1800 λέξεις)
Ημερομηνία παράδοσης της εργασίας: Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

                                    *** *** ***
4/2/2011 -- 

Μερικά πρώτα links που μπορεί να βοηθήσουν:

• Καρυωτάκης ("Ο Καρυωτάκης και οι κριτικοί του" του Γ.Π.Σαββίδη-ανάλυση σειράς ποιημάτων του Καρυωτάκη, ανάμεσά τους και το συγκεκριμένο)
• Σικελιανός (μεταπτυχιακή εργασία της Φωτεινής Κωστάκου με τίτλο: "η κριτική του Α. Σικελιανού στο σύγχρονο βιομηχανικό και τεχνικό πολιτισμό" - υπάρχει αναφορά και στο ποίημα της εργασίας)
• Καβάφης (μια ανάλυση του ποιήματος από τη φιλόλογο Σωτηρία Σιαμαντούρα)

Κωνσταντίνος Θεοτόκης, Το πίστομα

***  Περιοδικό: Νέα Εστία

        Έτος: Α', Τεύχος: 8

        Αθήνα, 1 Αυγούστου 1927

Μεταξύ άλλων και ένα άρθρο που αφορά στον Κ. Θεοτόκη (θέμα β' εργασίας ΕΛΠ 30):

Τίτλος: "Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης σα συγγραφέας, σαν άνθρωπος"

Το υπογράφει η Ειρήνη Α. Δεντρινού.

Από το ηλεκτρονικό αρχείο λογοτεχνικών περιοδικών του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου:

http://www.ekebi.gr/magazines/flipbook/showissue.asp?file=49160&code=8237

Ανοικτή επιστολή ΣΔΕΑΠ προς φοιτητές/-τριες του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Ανοικτή επιστολή προς τις Φοιτήτριες και τους Φοιτητές  του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου

Αγαπητοί φοιτητές και φοιτήτριες,

Πριν λίγες ημέρες εκδηλώθηκε μία αυταρχική και αιφνιδιαστική παρέμβαση από την πλευρά του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων προς τη Διοικούσα Επιτροπή του ΕΑΠ, με αίτημα να απολυθεί το 30% των συμβασιούχων μελών Συνεργαζόμενου Εκπαιδευτικού Προσωπικού (ΣΕΠ). Το γεγονός ότι ήδη είχαν υπογράφει οι ετήσιες συμβάσεις και όλα τα μέλη ΣΕΠ είχαν ξεκινήσει το εκπαιδευτικό έργο τους δεν απασχόλησε καθόλου το Υπουργείο, το οποίο, καθώς «οφείλει» στην Τρόικα μειώσεις προσωπικού και μείωση των δαπανών, βρήκε την «εύκολη» λύση, δηλαδή τους συμβασιούχους διδάσκοντες του ΕΑΠ.

Γεώργιος Βιζυηνός, Το αμάρτημα της μητρός μου

Άλλην αδελφήν δεν είχομεν παρά μόνον την Αννιώ. Ήτον η χαϊδεμμένη της μικράς ημών οικογενείας και την ηγαπώμεν όλοι. Αλλ’ απ’ όλους περισσότερον την ηγάπα η μήτηρ μας. Εις την τράπεζαν την εκάθιζε πάντοτε πλησίον της και από ό,τι είχομεν έδιδε τον καλλίτερον εις εκείνην. Και ενώ ημάς μας ενέδυε χρησιμοποιούσα τα φορέματα του μακαρίτου πατρός μας, διά την Αννιώ ηγόραζε συνήθως νέα.
Ως και εις τα γράμματα δεν την εβίαζεν. Αν ήθελεν, επήγαινεν εις το σχολείον, αν δεν ήθελεν, έμενεν εις την οικίαν. Πράγμα το οποίον εις ημάς διά κανένα λόγον δεν θα επετρέπετο.

Εξαιρέσεις τοιαύται έπρεπε, φυσικώ τω λόγω, να γεννήσουν ζηλοτυπίας βλαβεράς μεταξύ παιδίων, μάλιστα μικρών, όπως ήμεθα και εγώ και οι άλλοι δύο μου αδελφοί, καθ’ ην εποχήν συνέβαινον ταύτα.

Αλλ’ ημείς εγνωρίζαμεν, ότι η ενδόμυχος της μητρός ημών στοργή διετέλει αδέκαστος και ίση προς όλα της τα τέκνα. Ήμεθα βέβαιοι, ότι αι εξαιρέσεις εκείναι δεν ήσαν παρά μόνον εξωτερικαί εκδηλώσεις φειστικωτέρας τινός ευνοίας προς το μόνον του οίκου μας κοράσιον. Και όχι μόνον ανειχόμεθα τας προς αυτήν περιποιήσεις αγογγύστως, αλλά και συνετελούμεν προς αύξησιν αυτών, όσον ηδυνάμεθα.