«Ξυπνώ με τις καμπάνες που σημαίνουν την κήρυξη του πολέμου [...]. Στην Αθήνα αντικρύζω την πρώτη πολεμική εικόνα και αισθάνουμαι την πρώτη συγκίνηση της ημέρας. Μια στρατιωτική μονάδα φεύγει από τα Παραπήγματα. Οι στρατιώτες είναι άοπλοι. Είναι πολύ νέοι [...] Τραγουδούν, γελούν και παίζουν φάπες [...]. Στη γωνία Βουκουρεστίου και Σταδίου μια αρκετά μεγάλη διαδήλωση νέων έχει επιτεθεί στα γραφεία της Ala Litoria. [...] Το νεανικό πλήθος φωνάζει και γελά. [...] Σιγά-σιγά η Αθήνα παίρνει το ύφος των μεγάλων εθνικών εορτών, κάτι που θυμίζει λ.χ. τα Εκατόχρονα της Ελληνικής Επανάστασης [...]. Κανείς δεν σκέπτεται αυτή τη στιγμή ότι ο εχθρός είναι δέκα φορές ισχυρότερος, ότι ο θάνατος κρέμεται από πάνω μας μέσα σ’ αυτόν τον λαμπρό ουρανό. Αισθάνομαι μια μεγάλη αγάπη για τον ελληνικό λαό, μια αγάπη γεμάτη αλληλεγγύη [...]. Είναι ένας όμορφος, λεβέντικος, ευγενικός και έξυπνος λαός, είναι ένας λαός που αξίζει περισσότερο από ορισμένους μεγάλους λαούς του κόσμου [...]. Στις κρίσιμες ώρες οι Έλληνες βρίσκουν τον πιο αληθινό εαυτό τους, ενώ στις ομαλές περιστάσεις συμβαίνει τόσο συχνά να τον ξεχνούν! [...]
Μου τηλεφώνησε ο Τερζάκης, φεύγει αύριο.
Αν ζήσουμε θα έχουμε να λέμε ιστορίες».
📖 Γιώργος Θεοτοκάς, «Τετράδια ημερολογίου 1939-1953».
📷 Αναχώρηση στρατιωτών για το μέτωπο.
Εθνικό Ιστορικό Μουσείο | Φωτογραφικό Αρχείο
© Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος
---- Αλλιεύθηκε από εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου