Τετάρτη 18 Ιουνίου 2025

Όταν ο Οδυσσέας Ελύτης γνώρισε τον Μάνο Χατζιδάκι


Μάνος Χατζιδάκις ( 23 Οκτωβρίου 1925 – 15 Ιουνίου 1994)
Συνθέτης, ποιητής και πιανίστας.


Όταν ο Οδυσσέας Ελύτης γνώρισε τον Μάνο Χατζιδάκι

Περιγράφει τις εντυπώσεις του από τον νεαρό Χατζιδάκι στο «Χρονικό μιας δεκαετίας», στο βιβλίο του «Ανοικτά Χαρτιά». Η γνωριμία του Μάνου Χατζιδάκι με τον Οδυσσέα Ελύτη έγινε, ύστερα από πρόσκληση του Νάνου Βαλαωρίτη, στο πατάρι του Λουμίδη. O ποιητής περιγράφει την εντύπωση που του έκανε ο νεαρός Χατζιδάκις:
«Ήταν ένας νέος λεπτός, με κοντό σγουρό μαλλί και μεγάλα μαύρα μάτια. Ήτανε, λέει, και μουσικός. Μουσικός; Απορήσαμε όλοι μας. Δηλαδή τι μουσικός; Βιολιστής; Πιανίστας; Όχι, όχι, μας εξήγησε. Ήταν συνθέτης. Ε, αυτό δεν το περιμέναμε. Υπήρχε, λοιπόν, στην Ελλάδα τέτοιο είδος; Είδηση δεν είχαμε. Ο τελευταίος συνθέτης που ξέραμε ήταν ο Μανώλης Καλομοίρης.
Ύστερα τι σχέση μπορούσε να έχει η μουσική με τη μοντέρνα ποίηση; Μεγάλη, μας αποκρίθηκε. Απόδειξη ότι είχε κάνει μουσική για την Αμοργό και για τις «Παραλλαγές πάνω σε μιαν αχτίδα».
Βρεθήκαμε σε αμηχανία. Κοιτάξαμε τον νεαρό συνομιλητή μας με δυσπιστία. Επί τέλους, αν έλεγε αλήθεια, δεν είχε παρά να μας το αποδείξει.
Τον οδηγήσαμε αμέσως στο σπίτι του Βαλαωρίτη, κι εκεί, ο Μάνος Χατζιδάκις –αυτός ήταν ο νέος συνθέτης – κάθισε στο πιάνο.
Δεν έχει πια καμιά σημασία τι μας έπαιξε εκείνο το απομεσήμερο. Όπως εξομολογήθηκε ο ίδιος αργότερα, δεν υπήρχε τίποτε συγκεκριμένο στο νου του, απλώς αυτοσχεδίασε.
Το αθώο ψέμα που μεταχειρίστηκε για να μας πλησιάσει και να κινήσει το ενδιαφέρον μας, δεν τον εμπόδισε καθόλου, φτάνει που βρέθηκαν τα δάχτυλά του επάνω στα πλήκτρα, να το ανατρέψει και να το κάνει μια μαγική αλήθεια.
Τόσο πολύ θα ’λεγες ότι ο αυτοδημιούργητος αυτός νέος ήταν ξεχειλισμένος από μελωδικότητα, τόσο πολύ γειτόνευε με μια περιοχή παρθένα, γεμάτη από ανεκμετάλλευτους ήχους και ρυθμούς, που έφτανε να τη σκουντήξει λιγάκι με τον αγκώνα του επάνω στο πιάνο, για να γεμίσει το δωμάτιο, να γεμίσει αργότερα η Ελλάδα κι ο κόσμος όλος από μιαν, άλλου είδους, γοητεία».

(αλλιεύτηκε από το διαδίκτυο)

Δευτέρα 26 Μαΐου 2025

29 Μαΐου 1453 - Άλωση της Κωνσταντινούπολης


«Στις 29 Μαΐου 1453 ένας πολιτισμός σαρώθηκε αμετάκλητα. Είχε αφήσει μια ένδοξη κληρονομιά στα γράμματα και στην τέχνη. Είχε βγάλει χώρες ολόκληρες από τη βαρβαρότητα και είχε δώσει σε άλλες την εκλέπτυνση των ηθών. Η δύναμή του και η ευφυΐα του προστάτεψαν πολλούς αιώνες τη Χριστιανοσύνη. Για ένδεκα αιώνες η Κωνσταντινούπολις ήταν το κέντρο ενός κόσμου φωτός. Το ζωηρό πνεύμα, τα ενδιαφέροντα και η αγάπη για την ομορφιά των Ελλήνων, η υπερήφανη ισχύς και η ικανότητα των Ρωμαίων, η υπερβατική ορμή των Χριστιανών της Ανατολής, που είχαν ενωθεί σε ένα ρευστό ευπαθές σύνολο, όλα τώρα αποκοιμήθηκαν. Η Κωνσταντινούπολις έγινε η έδρα της θηριωδίας, της αμάθειας, της μεγαλόπρεπης ακαλαισθησίας....

....Η Δυτική Ευρώπη, με τις προγονικές μνήμες ζήλιας προς τον βυζαντινό πολιτισμό, με τους κληρικούς της να καταγγέλλουν τους Ορθόδοξους ως αμαρτωλούς σχισματικούς, και με ένα στοιχειωμένο αίσθημα ενοχής ότι απέτυχε να βοηθήσει την Κωνσταντινούπολη στο τέλος, επέλεξε να ξεχάσει το Βυζάντιο.
Η Δυτική Ευρώπη δεν μπορούσε να ξεχάσει το χρέος που όφειλε στους Έλληνες, αλλά θεωρούσε ότι το χρέος οφειλόταν μόνο στην Κλασική εποχή.
Οι φιλέλληνες που ήρθαν να λάβουν μέρος στην Επανάσταση μιλούσαν για τον Θεμιστοκλή και τον Περικλή αλλά ποτέ για τον Κωνσταντίνο. Πολλοί διανοούμενοι Έλληνες αντέγραψαν το παράδειγμά τους, παρασυρμένοι από την κακιά ιδιοφυΐα του Κοραή, του μαθητή του Βολταίρου και του Γίββωνα, για τον οποίο το Βυζάντιο ήταν μια άσχημη ενδιάμεση περίοδος δεισιδαιμονίας που θα ήταν καλύτερα να αγνοηθεί.
Έτσι, ο πόλεμος της ανεξαρτησίας δεν είχε ποτέ ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση του ελληνικού λαού, αλλά μόνο τη δημιουργία ενός μικρού Βασίλειου της Ελλάδος.
Στα χωριά όμως οι άνθρωποι ήξεραν καλύτερα. Εκεί θυμόντουσαν τους θρήνους που είχαν συνθέσει όταν έφτασε η είδηση ​​ότι η πόλη έπεσε, τιμωρημένη από τον Θεό για την πολυτέλειά της, την υπερηφάνεια και την αποστασία της, δίνοντας όμως μια ηρωική μάχη μέχρι το τέλος.
Θυμήθηκαν εκείνη τη φοβερή Τρίτη, μια μέρα που όλοι οι αληθινοί Έλληνες γνωρίζουν ακόμη και σήμερα ότι είναι οιωνός κακών. Αλλά το φρόνημα και το θάρρος τους ανέβηκε καθώς μιλούσαν για τον τελευταίο Χριστιανό Αυτοκράτορα που στεκόταν στο ρήγμα των τειχών, εγκαταλελειμμένος από τους Δυτικούς συμμάχους του αμυνόμενος εναντίον των απίστων μέχρι που οι αριθμοί τους υπερίσχυσαν και πέθανε, μαζί με την Αυτοκρατορία του ως νεκρικό σάβανο.»

~ Στήβεν Ράνσιμαν, ένας από τους σημαντικότερους Βυζαντινολόγους του 20ου αιώνα. Από το σπουδαίο βιβλίο του «Άλωση της Κωνσταντινούπολης.»

---- φωτογραφία από το διαδίκτυο

Πέμπτη 6 Μαρτίου 2025

40 γυναίκες μαθηματικοί στην Αρχαία Ελλάδα

 



Υπήρχαν 40 γυναίκες μαθηματικοί στην Αρχαία Ελλάδα – Γιατί δεν τις γνωρίζουμε;
Εκτός από την Υπατία, ο Ευάγγελος Σπανδάγος, μαθηματικός, έχει εντοπίσει 40 γυναίκες μαθηματικούς που έζησαν στην Αρχαία Ελλάδα
Ενώ η Αίθρα από την Αρχαία Ελλάδα είναι κυρίως γνωστή ως η μητέρα του Θησέα, λίγοι γνωρίζουν ότι ήταν επίσης δασκάλα λογιστικής. Ομοίως, η Θεανώ, σύντροφος του διάσημου μαθηματικού Πυθαγόρα, πιστώνεται ότι συνέβαλε στη θεωρία της χρυσής τομής. Αυτά είναι μόνο δύο παραδείγματα από τις 40 λιγότερο γνωστές αρχαίες Ελληνίδες γυναίκες μαθηματικούς που, παρά τη συμβολή τους στην επιστήμη, είχαν ξεχαστεί στην ιστορία για 31 αιώνες. Η αναβίωση και η αναγνώρισή τους στον επιστημονικό κόσμο είναι αποτέλεσμα της έρευνας που διεξήγαγε ο μαθηματικός και συγγραφέας Ευάγγελος Σπανδάγος, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας Τα Νέα (30.10.2007).
Ο Ευάγγελος Σπανδάγος ξεκίνησε αυτό το ταξίδι για να ανακαλύψει εκ νέου τις Ελληνίδες γυναίκες μαθηματικούς από την Αρχαία Ελλάδα όταν ένας μαθητής τον ρώτησε αν υπάρχουν άλλες εκτός από την Υπατία που αναφέρονται στα εγχειρίδια γεωμετρίας. Αυτό το τετραετές ερευνητικό πρόγραμμα, που διεξήχθη μαζί με την κόρη του Ρούλα, η οποία είναι επίσης μαθηματικός, οδήγησε στον εντοπισμό αυτών των 40 γυναικών μαθηματικών από διάφορες περιοχές της αρχαίας Ελλάδας. Οι περισσότερες από αυτές είχαν λάβει εκπαίδευση πέραν των βασικών γνώσεων, και όσες συνδέονταν με την Πυθαγόρεια Σχολή αντιμετώπιζαν λιγότερα εμπόδια, καθώς ο Πυθαγόρας δεχόταν γυναίκες στη σχολή του. Είναι ενδιαφέρον ότι ορισμένες, όπως η Λασθένια από την Αρκαδία, μπορεί να παρακολούθησαν την Ακαδημία του Πλάτωνα μεταμφιεσμένες σε άνδρες λόγω των περιορισμών που ίσχυαν για τις γυναίκες. Παραδόξως, πολύ λίγες από αυτές τις γυναίκες ήταν παντρεμένες και είχαν παιδιά.
Η εξερεύνηση αραβικών χειρογράφων που έχουν διατηρήσει αρχαία ελληνικά έργα σε μετάφραση, ιδίως εκείνων που χάθηκαν με τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, υπόσχεται πολλά.
13 γυναίκες μαθηματικοί στην Αρχαία Ελλάδα:
Η Υπατία, γνωστή ως “γεωμετρική”, ήταν η πιο διάσημη μαθηματικός της αρχαιότητας και η πρώτη γυναίκα επιστήμονας για την οποία υπάρχει λεπτομερής καταγραφή της ζωής της. Συνέβαλε σημαντικά στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη μηχανική, αλλά βρήκε φρικτό τέλος στα χέρια των χριστιανών.
Η Θεμιστοκλέα, γνωστή και ως Αριστοκλέα ή Θεοκλέα τον 6ο αιώνα π.Χ., ήταν δελφική ιέρεια που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις ηθικές αρχές του Πυθαγόρα, καθώς και στην εισαγωγή του στην αριθμολογία και τη γεωμετρία. Σύμφωνα με τον Αριστόξενο, φιλόσοφο του 4ου αιώνα π.Χ., η Θεμιστοκλέα δίδασκε μαθηματικά στους ενδιαφερόμενους επισκέπτες των Δελφών. Ο θρύλος λέει ότι στόλισε το βωμό του Απόλλωνα με γεωμετρικά σχήματα και οι γνώσεις και η σοφία της εντυπωσίασαν πολύ τον Πυθαγόρα, ο οποίος αργότερα δέχτηκε γυναίκες στη σχολή του.
Η Θεανώ του Κρότωνα, μαθηματικός του 6ου αιώνα π.Χ. και αφοσιωμένη οπαδός του Πυθαγόρα, ήταν κόρη του γιατρού Βροντίνου. Παντρεύτηκε τον Μύστη, έναν άνδρα 36 χρόνια μεγαλύτερό της, στη Σάμο, και δίδαξε μαθηματικά στα σχολεία των Πυθαγορείων τόσο στη Σάμο όσο και στον Κρότωνα. Η Θεανώ διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην πυθαγόρεια διδασκαλία σχετικά με τη θεωρία των αριθμών και της αποδίδεται ότι επηρέασε την πυθαγόρεια άποψη για τη “χρυσή τομή”. Της αποδίδονται επίσης διάφορες κοσμολογικές θεωρίες, ενώ μετά τον θάνατο του Πυθαγόρα ανέλαβε την ηγεσία της διασκορπισμένης πυθαγόρειας κοινότητας. Με τη βοήθεια των θυγατέρων της (Δαμούς, Μυίας ή Μυρίας και Αριγνώτης) , διέδωσε το πυθαγόρειο σύστημα σε όλη την Ελλάδα και την Αίγυπτο. Η Θεανώ με τον Πυθαγόρα απέκτησαν, εκτός από τις θυγατέρες και δύο υιούς, τον Τηλαύγη και τον Μνήσαρχο. Ο φιλόσοφος Ιάμβλιχος τη θεωρούσε “μαθηματικό άξιο μνήμης μέσω της εκπαίδευσης”.
Η Αίθρα, κόρη του Πιτθέα, που κυβέρνησε την Τροιζήνα τον 10ο – 9ο αιώνα π.Χ., δεν ήταν γνωστή μόνο ως μητέρα του Θησέα. Είχε έναν πρόσθετο ρόλο ως δασκάλα αριθμητικής και υπηρέτησε ως ιέρεια, εισάγοντας πολύπλοκες αριθμητικές μεθόδους. Οι διδασκαλίες της βασίζονταν στο κρητομυκηναϊκό σύστημα αρίθμησης, το οποίο δεν είχε την έννοια του μηδενός και διέθετε περίπλοκα αριθμητικά σύμβολα που απαιτούσαν συχνή επανάληψη.
Η Φειδία, μια άλλη μαθήτρια των Πυθαγορείων από τον 6ο αιώνα π.Χ., ήταν κόρη του Θεόφραστου του Κρότωνα και αδελφή του Βύνδακου. Δίδασκε στη Σχολή του Κρότωνα και αναγνωρίστηκε από τον Ρωμαίο συγγραφέα Βοήθιο ως πηγή έμπνευσης για την ισότητα που υπάρχει στις πυθαγόρειες τριάδες.
H Πολυγνώτη, μαθηματικός από τον 7ο έως τον 6ο αιώνα π.Χ., αναφέρεται από τον ιστορικό Λόβων ο Αργείος ως σύντροφος και μαθητήτρια του Θάλου. Διέθετε βαθιά γνώση διαφόρων γεωμετρικών θεωριών και της αποδίδεται, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Βιτρούβιου, η απλοποίηση των αριθμητικών συμβόλων μέσω της ακροφωνίας. Η τεχνική αυτή συνέδεσε αλφαβητικά γράμματα με τα αρχικά γράμματα των ονομάτων των αριθμών, όπως το “Δ” για τη “ΔΕΚΑ”, που συμβολίζει το 10, και το “Χ” για την “ΧΙΛΙΑ”, που συμβολίζει το 1000 κ.ε. Η Πολυγνώτης σημειώνεται επίσης ότι ήταν η πρώτη που διατύπωσε και απέδειξε την πρότασ: “ΕΝ ΚΥΚΛΩ Η ΕΝ ΤΩ ΗΜΙΚΥΚΛΙΩ ΓΩΝΙΑ ΟΡΘΗ ΕΣΤΙΝ”.
Η Μέλισσα, μαθήτρια του Πυθαγόρα τον 6ο αιώνα π.Χ., ασχολήθηκε με τη μελέτη των κανονικών πολυγώνων. Ο Λόβων ο Αργείος αναφέρει ένα άγνωστο έργο της με τίτλο «Ο ΚΥΚΛΟΣ ΦΥΣΙΝ (η Μελίσσα) ΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΟΜΕΝΩΝ ΠΟΛΥΓΩΝΩΝ ΑΠΑΝΤΩΝ ΕΣΤΙ.»
Η Τίμιχα, η σύζυγος του Μύλλιου από τον Κρότωνα τον 6ο αιώνα π.Χ., περιγράφεται ως Σπαρτιάτισσα γεννημένη στον Κρότωνα. Έγινε μέλος της πυθαγόρειας κοινότητας σε νεαρή ηλικία και συνέγραψε μια πραγματεία για τους “φίλους αριθμούς”, η οποία αναφέρεται από τον Ιάμβλιχο. Μετά την καταστροφή της πυθαγόρειας σχολής από τους δημοκρατικούς του Κρότωνα, η Τίμιχα κατέφυγε στις Συρακούσες, όπου ο τύραννος Διονύσιος προσπάθησε να της αποσπάσει τα πυθαγόρεια μυστικά. Αρνήθηκε αποφασιστικά και έφτασε στο σημείο να κόψει τη γλώσσα της με τα δόντια της, φτύνοντάς την στο πρόσωπο του Διονύσιου, όπως καταγράφεται από τον Ιππόβοτο και τον Νεάνθη.
Η Πτολεμαΐς, μια νεοπυθαγόρεια φιλόσοφος, μουσικός και μαθηματικός του 6ου αιώνα π.Χ., αναφέρεται από τον Πορφύριο στο έργο του “ΣΤΑ ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ”.
Η Διοτίμα της Μαντινείας, πυθαγόρεια δασκάλα τον 6ο-5ο αιώνα π.Χ., αναφέρεται στο “Συμπόσιο” του Πλάτωνα ως ιέρεια με γνώσεις στην πυθαγόρεια αριθμολογία και γεωμετρία. Σύμφωνα με τον Ξενοφώντα, η Διοτίμα γνώριζε καλά τα γεωμετρικά θεωρήματα.
Η Βιτάλη, επίσης γνωστή ως Βιτάλη ή Μπίσταλα, ήταν μαθηματικός τον 6ο-5ο αιώνα π.Χ. Ήταν κόρη του Δάμου και εγγονή του Πυθαγόρα. Έμπειρη στα πυθαγόρεια μαθηματικά, ο Δάμος της εμπιστεύτηκε τα φιλοσοφικά συγγράμματα του πατέρα της πριν από τον θάνατό της.
Η Περικτιονή από τον 5ο αιώνα π.Χ. ήταν Πυθαγόρεια φιλόσοφος, συγγραφέας και μαθηματικός. Ορισμένες πηγές την ταυτίζουν με την Περικτιόνη, η οποία ήταν μητέρα του Πλάτωνα και κόρη του Κρίτωνα. Η Περικτιονή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πρώιμη επαφή του Πλάτωνα με τα μαθηματικά και τη φιλοσοφία. Αν και στα έργα του Πλάτωνα δεν την αναφέρουν, μπορεί να διατηρούσε δυσαρέσκεια λόγω του γάμου της με τον Πυρίλαμπο μετά τον θάνατο του πατέρα του Πλάτωνα, Αρίστωνα. Ο Στοβαίος σημείωσε ότι η Περικτιονή διέθετε εξειδίκευση στη γεωμετρία, την αριθμητική και τις θεωρητικές και επιστημονικές πτυχές που σχετίζονται με τους θεούς.
Η Λασθένια, μαθηματικός από την Αρκαδία τον 4ο αιώνα π.Χ., μελέτησε τα έργα του Πλάτωνα και εντάχθηκε στην Ακαδημία του Πλάτωνα για να συνεχίσει τις σπουδές της στα μαθηματικά και τη φιλοσοφία. Μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, συνέχισε τις σπουδές της με τον ανιψιό του, τον Σπεύσιππο, και τελικά έγινε φιλόσοφος και σύντροφος του Σπεύσιππου
Πυθαγόρειες Γυναίκες
Το έργο του Ιάμβλιχου “Περί ΠΥΘΑΓΟΡΙΚΗΣ ΖΩΗΣ” του 6ου-5ου αιώνα π.Χ. διέσωσε τα ονόματα δεκαεπτά πυθαγόρειων γυναικών που διέπρεψαν στην πυθαγόρεια φιλοσοφία και τα μαθηματικά. Ορισμένες από αυτές τις γυναίκες είναι η Ρυντάκτωρ, η Οκκέλω και η Εκκέλω (αδελφές), η Χιλώνη, η Κρατισικλέα, η Λασκέναιος, η Αμπροτέλεια, η Εχεκράτεια, η Θεανώ (σύζυγος του Μεταπόντιου Βροντίνου), η Τυρσίνη, η Πισιρρόδη, η Θεαδούσα, η Βοιώ, η Βαβέλικα, η Κλειάχμα και η Νισθιαδούσα
– Τυρσηνίς, η Συβαρίτις.
– Πεισιρρόδη η Ταραντινίς.
– Θεαδούσα η Λάκαινα.
– Ρυνδακώ, αδελφή Βυνδάκου.
– Οκκελώ και Εκκελώ (αδελφές) από τις Λευκάνες.
– Χειλωνίς, κόρη Χείλωνος του Λακεδαιμονίου.
– Κρατησίκλεια, σύζυγος Κλεάνορος του Λακεδαιμονίου.
– Λασθένεια η Αρκάς.
– Αβροτέλεια κόρη Αβροτέλους του Ταραντίνου.
– Εχεκράτεια η Φλιασία.
– Θεανώ γυναίκα του Μεταποντίνου Βροντίνου. (Δεν πρέπει να συγχέεται με την Θεανώ την σύζυγο του Πυθαγόρου και κόρη του Κροτωνιάτη Βροντίνου)
– Βοιώ η Αργεία
– Βαβέλυκα η Αργεία.
– Κλεαίχμα αδελφή Αυτοχαρίδα του Λάκωνος.
– Νισθαιαδούσα.

Πηγή: lavart.gr

Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2025

Οι ομορφότερες γυναίκες στον κόσμο

 

Οι Ελληνίδες είναι οι ομορφότερες (όχι οι ωραιότερες) γυναίκες στον κόσμο, αλλά δεν το γνωρίζουν, γιατί πολλά χρόνια τώρα μιμούνται τις ξενόφερτες μόδες ή τα διεθνή μοντέλα, τα οποία μπορεί να είναι ωραία, αλλά δεν είναι όμορφα.

Το όμορφη σημαίνει Ω-μορφή και τέτοια μορφή είναι μόνο η Ελληνίδα. (π.χ. ελληνικά γυναικεία αγάλματα). 

Κατά κανόνα η γυναικεία Ελληνική ομορφιά χαρακτηρίζεται από τα εξής ενδεικτικά χαρακτηριστικά:

α)  Μάτια μέσα στις κόγχες κι όχι επίπεδα όπως είναι στις Σκανδιναβές.

β)  Ζυγωματικά στις θέσεις τους κι όχι ανυψωμένα όπως είναι στις Σλάβες.

γ)  Μύτη ελληνική κι όχι όρθια ''γαλλική'' στην οποία φαίνονται τα ρουθούνια, ούτε πεπλατυσμένη όπως είναι στις Αφρικανές.

δ)  Λοβοί αυτιών που ξεχωρίζουν απ` τις παρειές και δεν είναι κολλημένοι στα μάγουλα όπως είναι στις Ευρωπαίες και στις Αμερικανίδες.

ε)  Χρώμα επιδερμίδας λευκοσταρένιο κι όχι ξασπρισμένο ή σκουρόχρωμο.

στ)  Κορμί με εμφανή την πυελική περιοχή και ομοιόμορφες καμπύλες που υποδηλώνουν την αρχέγονη γήινη προέλευσή τους κι όχι τα επίπεδα κορμιά των αλλοδαπών μοντέλων που είναι πολύ αδύνατα κι όμως θεωρούνται "ωραία" γιατί είναι της μόδας.

Το ωραίο λοιπόν, είναι αυτό που είναι στην ''ώρα του'', δηλαδή επίκαιρο, μοντέρνο και φυσικά πρόσκαιρο, ενώ το όμορφο είναι το διαχρονικό. Κι η Ελληνίδα είναι διαχρονικής εμφάνισης, αλλά δεν το γνωρίζει.

Η ομορφιά δεν είναι υποκειμενική, υπόκειται σε αντικειμενικά κριτήρια τα οποία έχουν καθορίσει οι αρχαίοι Έλληνες γλύπτες στα Ελληνικά γυναικεία αγάλματα. Υποκειμενικό είναι μόνο το ωραίο..!!


~ Δρ. Λεωνίδας Λ. Μπίλλης


Κυριακή 7 Ιουλίου 2024

Από πού πήρε το όνομά του το Αιγαίο πέλαγος

 


Η Αιγηίδα αναδύθηκε πριν από 30 περίπου εκατομμύρια χρόνια από τη θάλασσα της Τηθύος.

Αιγηίδα ήταν η ενιαία ξηρά που η τεράστια έκτασή της κάλυπτε την Ηπειρωτική Ελλάδα, το Αιγαίο πέλαγος από τις ακτές του Αδρέα (εξού και Αδριατική) μέχρι την Ιωνία. Νότια κατέβαινε μέχρι Κύπρο και Κρήτη και κάτω από την Κρήτη ενώνονταν μέχρι την Βόρεια Αφρική.

Το σημείο που ενώνονταν, ονομαζόταν "Μέση Γή".

Δηλαδή η Αιγηίς ένωνε Ευρώπη, Μικρά Ασία (έως την Συρία) και Αφρική.

Την περιοχή αυτή που ονομαζόταν Αιγηίδα ή Αγαιίδα την διέσχιζε ο Αιγαίος ποταμός που ερχόταν από τον Εύξεινο και διέρρεε την μεγάλη πεδιάδα ( Ελλάδας – Μικράς Ασίας) σχημάτιζε μία λίμνη ανατολικά της Εύβοιας και χυνόταν στην ανατολική κλειστή θάλασσα νοτιοδυτικά και νοτιοανατολικά της Κρήτης. Στην ίδια θάλασσα χυνόταν και ο Νείλος αλλά και ο Αδριατικός ποταμός που εξέβαλε βορειοδυτικά της Κέρκυρας. Η χώρα της Αιγηίδος είχε ήπιο κλίμα, άφθονα νερά, μεγάλες και εύφορες πεδινές εκτάσεις.

Προ 13.000.000 έτη εμφανίστηκε στον ελλαδικό χώρο, ο πρωτάνθρωπος "Έλλην", ο εκπρόσωπος της Αρείας φυλής.

Η Αιγηίδα εθεωρείτο "Ιερά Γή" .

Όταν ο πλανήτης Γη ήταν ακόμη σε αέρια κατάσταση (άυλη και άμορφη), άρχισε σταδιακά η πυκνότητα να μεγαλώνει και να μειώνεται η θερμοκρασία, προϋπόθεση απαραίτητη η μείωση της θερμοκρασίας γιατί η ψύξη οδηγεί στην δημιουργία πρώτων πετρωμάτων της Γης (στερεές κρούστες). Τα πρώτα στερεά πετρώματα σχηματίσθησαν στην περιοχή της Ελλάδος, προ 3 δισ. έτη.

ΕΛΛΑΣ= Φωτισμένη Γη

Οι πρώτοι Αιγαίοι πήραν το όνομά τους από τον Αιγαίο ή Βριάρεο, που ήταν ένας από τους τρεις Εκατόγχειρες,
Βριάρεο τον ονόμαζαν οι Θεοί και Αιγαίο οι θνητοί.
Βριάρεως προέρχεται από το επίθετο βριαρός = στιβαρός.
Αιγαίως προέρχεται από το αίγες=κύματα.
(Αίγες ονομάστηκαν τα αιγοπρόβατα γιατί όταν πηδάνε όλα μαζί , το ένα πίσω από το άλλο, σχηματίζουν κύμα).
[..]


Αναδημοσίευση και φωτό από: εδώ.